Kendimce, Denemeler

Kavuşmaya Son 24 Saat

Yarın hayatımda yeni bir döneme başlıyorum, şu an nasıl hissettiğimden haberim yok zira kendimi kaybetmiş gibiyim. Sanırım sadece ağlamak istiyorum, 9 ayda biriktirdiklerimi içimden atmak istiyorum.

Sanki doktor artık sezaryenden başka çare yok cuma günü Demir geliyor diyene kadar farkında değildim, ama bu 9 ayda çok yorulmuşum. Kan akışı normal mi, iyi beslendi mi, suyu yeterli mi, acaba kilo alabildi mi, acaba yeterince kilo alabildi mi, son aylarda sürekli istirahat hali, aman kızım dur kalkma, ayağını öyle atma, bacağını şöyle yapma, stres yapma, çocuğa zararı olur, çok hızlı kalkma vs. vs. tepkileri.  Sürekli bir uyarılma, sürekli bir müdahale edilme. Ağız tadıyla bile oturamama…

Kendi kendini içten içe yediğin yetmiyormuş gibi herkesin canının bir parçasını senden daha çok düşünüyor olması (!) mı yoruyor yoksa zaten süreçten mi daha çok yoruldum diye sorsam kendime, insanlar daha çok sanırım.

Çok heyecanlıyım, çok korkuyorum, sezaryen denilen şey aslında bir ameliyat, ameliyathaneler soğuktur, korkuyorum. Ama en büyük korkum, bebeğimin sağlığı. O kadar endişe etmişim ki şu ana kadar doğunca birilerinin gayet iyi, sağlığı yerinde dediğini duyana kadar kendime gelemeyeceğim sanırım.  

Yazarak içimde birbirine girmiş duygulara isim vermek kolay oluyordu; ama şu an sadece karışığım. Heyecan bir yana yeterince iyi olabilecek miyim korkusu sardı her yanımı. Yanı başıma günler önce kurduğum beşiğe bile bu sabah daha farklı baktım. Biraz da büyüdüğüme inanamıyorum artık. Yarından sonra hayatımın benim için iz bırakacak 3. evresi başlıyor. Bu dönem diğer başlattığım ve kapattığım dönemlere hiç benzemiyor. Bu her ne kadar benimle ilgili olsa da bir insanın hayatı ellerimde olacak, önümde bir hamur parçası koyacaklar onu ben şekillendireceğim, yeterince iyi olabilecek miyim? Ona iyi bir hayat verebilecek miyim?

Bir insanı dünyaya getireceğim, dolaylı olarak onun mutluluğundan ve mutsuzluğundan, aldığı kararlardan mesul olacağım. Gelip geçici bir insan değil bu hayatıma giren, o izin verdiği sürece hayatında olacağım ve bütün hatıralarından sorumlu olacağım. Bunu nasıl kaldıracağım?  Hayatının bir bölümünde anılarındaki başkahraman olacağım, nasıl bir anne olacağım?

Görmeden özlediğim bu minik, yarın benim hayatımın büyük bir bölümüne sahip olacak. Henüz kalbimde aldığı yerden haberi olmadan yaşıyor. Sanırım çocuklar hiçbir zaman annelerinin kalbini nasıl doldurduğunu anlayamıyor.

Canım oğlum, bebeğim yarın bir an önce sana kavuşmak istiyorum son 24 saatimiz.

Tüm korkularım bir yana emin olduğum tek şey, seni ömrümün sonuna kadar koruyacağım ve çok seveceğim.

Yarın görüşmek üzere.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s