Anne, Bebek

Nasıl Olurdu?

Anneliğin yaşayarak öğrenilen bir şey olduğundan bahsetmiştim. Çok gezen çok okuyan değil çok yaşayan biliyor. Biliyor da bazen çok yaşayanlar da sıkıyor hani.

Her gün kendime rahat olma sözü verip, on dakika sonra pes ederken buluyorum kendimi. Geriye dönsem, demiri kimseye kulak asmadan saatlerce emzirsem, mama vermeyi bıraksam doktorları dahi dinlemesem, sütümü 3 saatte bir sağabilsem, biberon vermesem, emzik vermesem nasıl olurdu demeden edemiyorum. Şu an dinç halde bilinçli bir şekilde düşünüyorum ama o zaman insan düşünemiyor. O yorgunluk, Demirin küçük doğması, kilo alımının az olması… bunları da düşündükçe elimden gelen buydu diyorum. Nerede emzirmeyle ilgili bir yazı görsem içim buğulanıyor. Bu duyguyla da yeni tanıştım. Annelik hep bir sorgulama hali, yetiyor muyum, doydu mu, neden uyudu, yorgunluğu mu hissetti mi vs vs.

Dört yıllık evliliğimin iki yılı bir bebek istedim. Eşimde bende iş seyahatine çok gidiyorduk, geçen yıl hamile olduğumu öğrendiğimizde havalara uçtuk. Şimdi o kızı hatırlıyorum da ne kadar uzağım ona. Dizlenmiş pijamam hem ev hem uyku kıyafetim, üzerime yapışmış emzirme atletlerim…

Annelik sandığım ya da hayal ettiğim bir duygu değilmiş. Bana bakan bir çift badem gözle ne yapacağımı bilmiyorum, her ağladığında karnı aç sanıyorum. Geçecek diyorum, konuşmaya başlayınca derdini anlatacak biliyorum. Ama yolumuz daha çok uzun. Zaman hızlı geçsin istiyorum sonra bugünleri tam anlamıyla yaşamadan geçmesinden korkuyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s